Ile DPI do druku?

Ile DPI potrzebuje zdjęcie do druku?

Dla fotografii oglądanej z bliska 300 PPI w docelowym rozmiarze jest częstym punktem wyjścia, ale nie uniwersalnym wymogiem. Liczy się liczba pikseli obrazu, jego wielkość po wydrukowaniu i specyfikacja wykonawcy. Jeśli zdjęcie ma 3000 pikseli szerokości i zajmie 25,4 cm na wydruku, jego efektywna rozdzielczość wyniesie 300 PPI. Większy wydruk z tego samego pliku będzie miał niższe PPI.

W potocznym pytaniu „ile DPI do druku?” zwykle chodzi o rozdzielczość zdjęcia. Dla obrazu używamy dokładniejszego skrótu PPI, czyli pikseli na cal. DPI oznacza liczbę punktów nanoszonych przez urządzenie drukujące na cal. Te wartości opisują różne rzeczy i nie muszą być równe.

Jak obliczyć PPI z pikseli i centymetrów

Najpierw ustal wymiar zdjęcia w pikselach, a potem rzeczywistą szerokość lub wysokość, jaką zajmie na papierze. Jeden cal ma 2,54 cm. Oblicz obie osie osobno, zwłaszcza gdy obraz będzie kadrowany. Do oceny przyjmij niższy wynik.

PPI = liczba pikseli ÷ (wymiar wydruku w cm ÷ 2,54). Dla 3000 px na szerokości 25,4 cm: 3000 ÷ 10 cali = 300 PPI.

Jeśli znasz docelowe PPI i chcesz wyliczyć potrzebną liczbę pikseli, odwróć wzór: piksele = wymiar w cm ÷ 2,54 × PPI. Dla zdjęcia o szerokości 15 cm przy 300 PPI potrzeba około 1772 pikseli szerokości. Zaokrąglamy wynik w górę, bo nie istnieje ułamek piksela. To dotyczy samego obszaru obrazu; spady i kadrowanie mogą zwiększyć potrzebny wymiar pliku.

Drugi przykład: obraz o szerokości 1800 px umieszczony na 15 cm daje około 305 PPI. Ten sam obraz rozciągnięty do 30 cm daje około 152 PPI. Liczba pikseli się nie zmieniła; zmieniła się powierzchnia, na której je rozmieszczono. Możesz wykonać własne obliczenie w kalkulatorze DPI. Nazwa narzędzia używa popularnego skrótu, a wynik dla obrazu opisuje w praktyce PPI.

Czy 300 PPI jest zawsze konieczne?

Nie. Adobe podaje dla komercyjnego druku obrazów orientacyjny zakres od 150 do 300 PPI lub więcej, zależnie od procesu, oraz zaleca konsultację z wykonawcą przed decyzją produkcyjną. Wysokiej jakości mały druk oglądany z bliska zwykle wymaga więcej szczegółów niż duży obraz oglądany z daleka. Równie ważne są rodzaj obrazu, podłoże, sposób reprodukcji i oczekiwana ostrość.

Nie traktuj zatem 300 PPI jako magicznej granicy, poniżej której każdy wydruk jest zły. Nie zakładaj też, że wielkoformatowy wydruk zawsze zniesie dowolnie niską rozdzielczość. Przed zamówieniem sprawdź wymagania konkretnej drukarni dla danego produktu, a przy wątpliwościach poproś o próbkę w rzeczywistym rozmiarze.

Co oznacza efektywne PPI w projekcie

Program do składu może pokazać PPI zapisane w oryginalnym pliku oraz efektywne PPI po jego umieszczeniu w dokumencie. Gdy powiększysz zdjęcie w układzie do 200% pierwotnego rozmiaru, jego efektywna rozdzielczość spadnie o połowę. Zdjęcie zapisane jako 300 PPI może więc mieć na stronie tylko 150 PPI. W InDesign warto sprawdzać wartość Effective PPI w panelu informacji o łączu, a nie polegać wyłącznie na nazwie pliku lub danych eksportu.

Kadrowanie wymaga osobnej uwagi. Jeśli wycinasz fragment zdjęcia i rozciągasz go na całą stronę, do dyspozycji pozostaje mniej pikseli niż w pełnym obrazie. Zanim zaakceptujesz projekt, sprawdź faktycznie użyty fragment w planowanym rozmiarze. Przygotowanie pliku do druku obejmuje również inne kontrole, takie jak format, spady i ustawienia eksportu.

Czy zmiana 72 DPI na 300 DPI poprawi zdjęcie?

Sama zmiana liczby w polu rozdzielczości bez ponownego próbkowania nie dodaje pikseli. Zmienia tylko przypisaną wielkość wydruku. Zdjęcie 1000 × 1000 px pozostaje obrazem 1000 × 1000 px bez względu na to, czy zapiszesz przy nim 72, czy 300 PPI. Jeżeli włączysz ponowne próbkowanie i zwiększysz liczbę pikseli, program obliczy nowe wartości, ale nie odzyska detali, których nie było w oryginale.

Najlepiej wrócić do zdjęcia źródłowego w większym rozmiarze. Jeśli go nie ma, można zmniejszyć fizyczny rozmiar użycia zdjęcia, zmienić kadr albo omówić z drukarnią akceptowalną jakość. Sztuczne powiększenie warto ocenić na próbce, zamiast uznawać większą liczbę pikseli za dowód ostrości.

Zdjęcie, logo i tekst to różne przypadki

Powyższy wzór dotyczy obrazów rastrowych, na przykład fotografii. Logo lub proste ilustracje zapisane jako prawdziwa grafika wektorowa mogą być skalowane bez ograniczenia wynikającego z liczby pikseli. Tekst w poprawnie przygotowanym pliku również nie powinien być zamieniany na mały obraz tylko po to, by łatwo wkleić go do projektu. Uwaga: plik PDF może zawierać zarówno wektory, jak i wstawione zdjęcia. Samo rozszerzenie nie gwarantuje odpowiedniej jakości każdej jego części.

Zrzut ekranu bywa szczególnie trudnym materiałem do druku: cienkie linie i drobne litery szybko stają się niewyraźne po powiększeniu. Jeśli to możliwe, przygotuj wykres lub schemat z danych źródłowych zamiast rozciągać mały zrzut. W przypadku fotografii z widoczną kompresją samo zwiększenie PPI także nie usuwa artefaktów.

Jak sprawdzić plik przed wysłaniem do drukarni

Zapisz wymiary obrazu w pikselach i wielkość, jaką zajmie po wydruku. Oblicz PPI dla szerokości oraz wysokości, uwzględnij końcowy kadr i skalę w projekcie. Porównaj wynik z wymaganiami wykonawcy. Jeśli drukarnia wymaga konkretnego formatu PDF, profilu lub spadów, zastosuj jej specyfikację; sam wynik PPI nie oznacza, że plik jest gotowy do produkcji.

Jeśli nie znasz jeszcze docelowego formatu, zacznij od pytania, jak blisko odbiorca będzie oglądał wydruk i czy obraz ma wypełnić całą stronę. Do szybkiego przeliczenia użyj kalkulatora DPI, a przy złożonym materiale sprawdź zakres usługi DTP.